są..

Są takie chwile,
gdy świat koncentruje się w źrenicy oka,
w źrenicy serca
w ziarnku dotyku.
Kiedy chłodny dotyk
mrozu
zaznacza na nas swoją linię niebycia.

Są takie chwile,
gdy wyraźniej czujemy czucie
i dokładniej słyszymy myśli.
Gdy czarne jest czarne,
a biel sama się wybiela,
kiedy spór rozsądku z emocją
milknie...

lustro (29.07.2007 r.)

W lustro patrzeć lubię,
choć lustra unikam naiwnie...

Lustro odbija zbyt wiele.

czerwone

A jednak noc,
noc i czerń,
    i zło.
Gdzieś pomiędzy
nimi jest coś
niekoniecznie złe
- niekoniecznie dobre,
po prostu CZERWONE.
Jest, pęcznieje, pęka,
rodzi się stając
przesytem czerwieni
na tle nocy, zła
czerni -
po prostu koloru.

ponad (28.08.2007 r.)

Twoje silne ramiona
niczym skrzydła rozpostarte
ptaka,
który nigdy nie odleci.

Świat mi przysłoniły
bezpieczeństwo dając
i wysoko
ponad złem całym
schroniły.

chyba nie (24.10.1996 r.)

Już chyba nie potrafię
tak po prostu patrzeć na świat
tak zwyczajnie nie myśleć
tak głupio wierzyć w nic.

Już chyba nie potrafię
nie być do końca sobą
nie rozumieć życia
nie przejść poprzez czas.

gdy... (29.07.2007 r.)

Gdy świat mnie opływa
leniwie
a myśli swym pięknem
kołyszą...
i cisza ogarnia tak wielka...
Kobietą się czuję
piękną,
co światy stwarzać
delikatnie
potrafi.

Twoje ramiona (28.08.2007 r.)

Twoje ramiona,
co świat przede mną otwarły,
zaciskają się wokół
i myśleć nie dają.

Twoje ramiona,
co lęk w zarodku tłumią
są blisko
- wystarczy zawołać...

wracam

Do życia wracam wolno.
Pomaleńku...
Z rękoma w geście pokoju
i głowa uniesioną,
aż kark boli...
Kręgosłup mam nadal prosty.

babie lato

Z nitek utkana jestem
złotych, przepięknych!
Pajęczych...
Nitki mnie błyszczą
i myśli me tworzą
i z latem żegnają...
Takie maleńkie
i piękne...
I sama już nie wiem,
czym będę
- babim latem,
czy myśli jesiennych pękiem...

magia

Czuję się cudownie,
kiedy magia mnie dopadać zaczyna
i ogarnia łagodnie, powoli
we władanie mnie biorąc...
Magia, co we mnie tańczy
i myśli przenika
na wskroś, poprzez czas
i życia nie ważąc...

pełnia (31.07.2007 r.)

Gdy pełnia czoło mi oświeca
i męczy oczy śpiace,
gdy nie potrafię usnąć
i czekam,
wspominam to, co tak ulotne.

Gdy pełnia po ustach chodzi
i myśli plącze dziwne,
gdy usnąć nie chcę
i marzę,
i pragnę wciąż naiwnie...

Gdy pełnia w okno się dobija
i liże szybę blaskiem,
gdy boję się ciemności
i leżę
wiem, że już nie zasnę!

czas (19.04.2007 r.)

Nauczyłam się czas kontemplować.
Czas liczę, mierzę, tracę
i podziwiam.
Wyznacza moje życie,
moje szczęście,
mnie.
Nauczyłam się czasem zachwycać.
Rządzi wszystkim.
Nieubłaganie.
Do wyjścia
mnie wiedzie.

myśli (10.06.2007 r.)

Suną me myśli po kropli atramentu,
jak nuty płynące z głębi myśli i serca
co muzykę tworzą na wieki.
Jak zgiełk i szaleństwo
ostatnie
rozsądek wyciszyć potrafią,
tak rozum mój blednie przy słowach.
Tych moich, od nowa...

24.03.2007 r.

Przyszło pogodzenie i z książką
i z Księgą.
Dorosłam do myśli ostatnich...
Słowa ważę po trzy, po dwa
i wiem, na czym się mądrość opiera.

Przyszło pogodzenie z morałem
i z myślą.
Sny i marzenia do bajek odkładam.
Karty coraz chętniej biorę,
ludzi słucham pilniej i boję się, boję...

Przyszło pogodzenie i z duchami
i z duszą.
Serce naprawiam z pokorą,
sumienie spowiadam przed nim
z chęcią ogromną i lękiem wciąż czekam...

Z wiarą przyszło pogodzenie
z Wiarą.
Tego mi trzeba i o to wciąż proszę.
To mnie uleczy i tego tak pragnę.
Wiary, tej wiary, którą od lat na dnie noszę.

12.11.1995 r.

Nie musi być czysty,
by być aniołem.
Nie trzeba mu słów
dobroci, otuchy.
Może być wstrętny i zły,
obludny, silny.
Czarny Anioł
płaczący nade mną.

12.11.1995 r.

Czarny Anioł
usiadł mi na duszy,
opętał myśli
i tak już grzeszne.
Kusi mnie...
Czarny Anioł
z szyderczym uśmiechem
rozkosznym.

19.04.2007 r.

Ubywam...
powoli
bezgłośnie
z biciem zegara
codziennie
z każdą minutą
jestem bardziej cieniem
    bez skargi
    bez żalu
    bez dźwięku...

zapiski z pamietnika, bo zaginą 10 kwietnia 2007 r.

Czasem w życiu kobiety nazbiera się tyle szczęścia, że aż nie ma z kim się tym podzielić. Czasem w życiu kobiety jest tyle frustracji, że woli nikomu o tym nie mówić...

24.03.2007 r.

W zamku wspaniałym,
w zamku z kamienia,
na skale wzniesionym
z klątwą przeznaczenia,
z wieżami czterema
i mostem zwodzonym,
gdzie duchy stróżują
a magia nie gaśnie,
mieszka królewna,
co nigdy nie zaśnie.

Nie zaśnie, bo czeka...

Nie zaśnie, bo marzy...

Nie zaśnie, bo ktoś kiedyś powiedział,
że coś się kiedyś wydarzy.

Mieszka i czeka.

Czeka i gaśnie.

Gasną i zamek i kamień i skała.
A ona marzy i nie śpi
i ciągle wspaniała
patrzy w dal wielką
i ufa i duchom i magii,
że nigdy od niej nie odejdą.

24.03.2007 r.

Zaczęłam znowu wiersze pisać.
Pióro najpierw wypadło mi z ręki niepewnej,
bez wprawy od dawna.
Myśli w głowie jednak kolaczą i tworzyć próbują,
a serce chce z piersi wyskoczyć.
Słowa, jak słowa...
znaczeń nowych nabierają.
Myśli ścieżki odnajdują i znowu błądzą
po tematach zgubionych dawno.
A ręka trzyma pióro i pisze.
I pisze...
I świat nagle wygląda inaczej i barw nabiera znów tyle.
Uczucia wracają i świat się we mnie toczy.
Wszystko widzę i dźwięki znajduję stare.
I słowa wracają - kochane.